Lisa@Gambia

cadeautje voor mijn zus – the making of

with one comment

LR_MG_1017

De enige plaats waar geen zon is, is onder een grote mango boom. Er hangen enkele jongens rond de boom die op hun gemak een sigaretje roken. Ik sta niet ver van hen en één van de jongens roept me bij zich. Hij voelt diep in zijn zakken en haalt er een hand vol prullen uit. Hij rommelt er wat tussen en haalt er fier een munt van 50 euro cent uit. Vol verwachting vraagt hij hoeveel het muntstukje waard is en of ik het zou willen wisselen in dalasis. Het is ongeveer 18 dalasi. Ik heb enkel een briefje van 100 en wisselgeld zit er niet in. Ik beloof hem dat ik morgen zijn dalasis zal bezorgen. Daarmee kan hij dan 38 Business Royal sigaretjes kopen.

Ondertussen ben ik aan het wachten op Souleyman, een kleermaker die meehelpt in Equigambia. Hij komt me oppikken om samen naar zijn winkeltje te gaan. Vandaag ga ik foto’s maken van Souleyman die een cadeautje zal maken voor mijn zus. Terwijl ik de jongens onder de boom nog wat gezelschap houd kijk ik in het rond of ik Souleyman nergens zie. In de verte zie ik hem aankomen. Hij steekt zijn arm in de lucht, doet teken dat ik met hem moet meekomen en draait zicht om, richting de winkel. Ik probeer hem bij te houden en huppel achter hem aan.

De winkel is niet groter dan 9m². Het enige licht dat in het winkeltje binnenvalt is door de deuropening, er is nergens een raam of een lamp te bespeuren. In de rechtermuur zie ik dat er vroeger een deuropening was dat nu is toe gemetst. Er liggen overal pakjes met kleren die hersteld moeten worden en op de grond ligt een oud strijkijzer waar je kolen in moet doen. Hij begint te knippen in de stoffen en ik haal mijn fotomateriaal boven. Het werk kan beginnen. Ik doe mijn fototas van mijn rug want tijdens het fotograferen wil ik iedere cm van de piepkleine ruimte benutten. Ik probeer de ideale standpunten te zoeken voor mijn foto’s maar daarvoor moet ik constant mijn rugzak verzetten. Nergens in dit kleine winkeltje is er plaats om hem te verstoppen. Jezus, wat een gepruts!

LR_MG_0888

Er komt een jonge man in de deuropening staan – die al het licht weg neemt – en begint me nieuwsgierig uit te vragen en verplicht me bijna om ook fotos van hem te nemen. Hij is redelijk irritant en ik negeer hem. Met mijn groothoek weet hij niet dat ik toch foto’s van hem aan het maken ben. Hij blijft maar door vragen met de gebruikelijke vragen tot Souleyman hem de deur wijst. Souleyman lucht zijn hart over het gedrag van zijn mannelijke leeftijdsgenoten. En ik zelf klaag ook nog even over hoe irritant de “bumsters” met hun opdringerigheid niet zijn. Souleyman is één van de weinige jongemannen hier die zich niet opdringt. Hij is geen rokkenjager, hij maakt ze alleen maar.

Souleyman is een Senegalees die kleren ontwerpt en maakt. Daarbuiten is hij ook nog muzikant. Hij is heel erg bezig met mode. De aantal keren dat ik hem gezien heb droeg hij iedere keer een andere bril. En die draagt hij niet omdat zijn ogen slecht zijn, gewoon omdat ze mooi zijn. Voor de foto heeft hij ook een mooi grijs hemd met lange mouwen aangetrokken. Alles voor de foto. In 5 minuten tijd hebben er zich grote zweetvlekken gevormd op zijn hemd. Hij bedenkt zich en gaat naar huis om zich te verkleden.

Na een uurtje knippen en naaien merkt hij op dat hij de rits is vergeten bij equigambia. Hij kan niet meer verder doen. Hij excuseert zicht en vraagt me of ik het niet erg vind om volgende week het werk verder te zetten. Geen probleem. Ik pak mijn spullen terug in en vertrek richting huis.

Written by lisa

juli 18, 2009 at 6:12 pm

Geplaatst in reisfotografie, reisverhaal

baajfaal in beeld

with one comment

LR_MG_9549

LR_MG_0487

Written by lisa

juli 17, 2009 at 1:47 pm

Geplaatst in reisfotografie

Tagged with , , ,

baajfaal

with one comment

Ik ga de sleutel van mijn verblijf in Banjul ophalen bij mijn overbuur. Een winkeltje recht over het appartement dat vroeger fel blauw was. De gevel heb ik toen gebruikt bij één van mijn favoriete foto’s van mijn vorige reis, waar een meisje voorbij wandelt met een paraplu en een broodje akara in de hand. Ik sta voor het winkeltje en staar naar een rode muur met gestroomlijnde witte letters “coca cola”. De nieuwe uitbater werpt me mijn sleutels in mijn hand en ik sleur al mijn bagage de trap op. Draai de sleutel om, stamp een paar keer tegen de deur, die daarna open zwiert. Alles is er leeg, met uitzondering van een tafel, 2 zetels en in de slaapkamer een bed. Het wordt donker dus ik druk op het knopje voor het licht. Niets. Hier sta ik dan, in een verlaten appartement zonder elektriciteit. Home sweet home…

Veel tijd om te piekeren over hoe ik mijn foto’s zal back-uppen zonder elektriciteit heb ik niet. Ik word verwacht op een gebed van de Baajfaal. Een aanhangsel van de islam. Hoe het geloof precies in elkaar zit moet ik nog eens goed uitpluizen maar in alle geval is het niet zo strikt als de pure islam. 5 keer bidden per dag zit er voor hen niet in. Normaal bidden ze op donderdagavond. Maar sinds een tijdje ook op woensdagavond. Vandaag zal ik bij 1 van hun gebeden aanwezig zijn. 2 jaar geleden was ik ook hun gast en heb ik mijn ogen uitgekeken, veel gefotografeerd om vast te stellen dat er geen enkele foto van gelukt was. Vanavond mijn herkansing.

22.00. ik stap de compound binnen en kijk om me heen. Buiten enkele djembés die op de grond in het zand liggen is er nog niets dat er op wijst dat hier straks gebeden zal worden. Ik werd om 21.30 verwacht maar zoals ik ondertussen al weet moet je hier nergens op tijd aankomen tenzij je graag met je vingers draait. Na enkele mislukte pogingen om een versterker aan te sluiten die verbonden is met een grote luidspreker waaruit gezangen van de baajfaal horen te komen, besluiten de jongens het op te geven en enkel met eigen klankkasten te werken.
23.00. het volk begint stilletjes aan toe te komen. Er is nu ongeveer 10 man en een paardenkop. Genoeg om het spektakel te laten beginnen.

Alsof ze op hun paard klauteren zwieren enkele jongens hun benen over de djembés en vliegen er direct in. Het trommelgeklop vormt niet echt het mooiste deuntje maar voor hen ideaal om hiermee 2 uur zonder ophouden door te doen. Naast de djembé spelers staat een groepje de gebeden te zingen. 1 van hen neemt de leiding en zingt enkele zinnetjes voor waarna de anderen het geklaag najammeren. Meer dan “aiaiaiai” en “Baajfaal” kan ik er niet uit op maken. Het is nu een half uurtje later en ondertussen is de bende met een 20 tal. Allen zingen ze luidkeels de gebeden mee en ondertussen hebben ze een kring rond de djembespelers gevormd. Met een slenterpasje stappen ze tegen de richting van de klok in. Zo blijven ze gaan, de hele tijd lang. Djembe spelend, jammerend en slenterend. 2 uur aan een stuk. Ze geraken er – mede door hulp van genotsmiddelen – door in een trance. En sommigen geloven dat ze dan onsterfelijk worden en beginnen soms levensgevaarlijke trucs uit te halen waar ze zonder enig schrammetje vanaf komen.

Written by lisa

juli 17, 2009 at 12:00 pm

Geplaatst in reisverhaal

Tagged with , , ,

equigambia – opkuis

with 3 comments

_MG_9376

Written by lisa

juli 15, 2009 at 2:12 pm

Geplaatst in Uncategorized

sos – dag 2

leave a comment »

LR_MG_8997_klein

Written by lisa

juli 14, 2009 at 9:45 pm

Geplaatst in Uncategorized

SOS – dag 1

with 5 comments

op alle schermen hier zien mijn fotos er veel te donker en te contrastrijk uit.
ligt het aan hun schermen of aan mijn laptop?

LR_MG_7835

LR_MG_7924

Written by lisa

juli 13, 2009 at 9:55 pm

Geplaatst in Uncategorized

internetcafé

with one comment

ik zet het scherm aan van de computer in mijn vast internetcafé. Ondertussen ben ik gewoon geraakt aan de snelheid van de computers en het internet. Een uurtje op het internet is net genoeg om mijn mails te checken en mijn blog te updaten. Af en toe kan ik ook even op msn en facebook. Ik typ mijn gebruikersnaam en wachtwoord in, druk op enter, en wacht…

Ik zit wat rond me heen te staren en mijn aandacht wordt getrokken door een jongen en een vrouw van begin de 30 die samen aan dezelfde computer zitten te giechelen. Iedere dag kom ik hier langs en iedere dag zitten er koppels aan de computer. Het zijn hoertjes en hun compagnon. Aangezien het laagseizoen is moeten ze op een andere manier hun klanten vinden. Eerst kijken ze op een site naar allemaal profielen van mannen. Meestal oude blanke mannen. Ze kijken wie online is en na wat sukkelen met de internet verbinding hebben ze toch een klant vast op de Yahoo messenger. Het hoertje maakt haar vlug even op, zet haar koptelefoon en micro op en plaats zich zo strategisch mogelijk voor de webcam. Soms lukt dit niet al te best en zie je op de achtergrond andere mensen van het internetcafé zitten. De jongen neemt het toetsenbord bij de hand en typt er op los. Waarschijnlijk de vunzigste zinnen eerst. De 2 van vandaag hebben ondertussen al meerdere klanten.

Ik check mijn eigen scherm nog eens en ondertussen is mijn blog geladen en kan ik mijn foto er op plaatsen. Het gelach van de 2 wordt heel luid. Ik kan het niet laten, draai me om en probeer een glimp van hun scherm op te vangen. Mijn nieuwsgierigheid heeft me opgeleverd dat ik nu naar een scherm aan het kijken ben waar een grote zwarte borst op staat. Haar borst. Ongegeneerd zit de vrouw in het internetcafé haar boezem te onthullen voor de webcam. Ik draai me vlug terug om en blog wat verder. Een kwartiertje later ben ik klaar, ik stop de uitbater enkele dalasis in zijn hand en passeer voorbij het meisje die nog steeds met haar zwarte ronde borsten bloot zit. Ze wendt zich in mijn richting, gniffelt en geeft me een vette knipoog.

Written by lisa

juli 12, 2009 at 11:42 am

Geplaatst in reisverhaal