Lisa@Gambia

terug in ons landje

with one comment

Sinds vorige maandag verblijf ik niet meer in Kololi maar ben ik volop dozen aan het uitpakken in Sint Amandsberg

Bedankt aan alle actieve bloggers voor de leuke commentaren maar zeker ook een dikke merci aan mijn trouwe lezers!

Hopelijk kan ik binnen een jaartje weer een reisblog bijhouden voor mijn volgend project! je hoort nog van me! 🙂

groetjes,

Lisa

Written by lisa

augustus 10, 2009 at 9:29 pm

Geplaatst in Uncategorized

sos – Vocational Training and Production Center

with 7 comments

LR_MG_3599

LR_MG_3523

Written by lisa

juli 28, 2009 at 8:57 pm

Geplaatst in Uncategorized

sos – Mother & Child Clinic

with 2 comments

MG_2706_1

_MG_2624_1

Written by lisa

juli 27, 2009 at 7:51 pm

Geplaatst in reisfotografie

Banjul – africell

with one comment

_MG_2139

Written by lisa

juli 24, 2009 at 6:07 pm

Geplaatst in reisfotografie

SOS – school

with 6 comments

De passagier die voor mij zit in de bustaxi doet teken naar de chauffeur dat hij hier wil uitstappen. Het busje, dat immers veel te vlug aan het rijden is, remt, bolt uit en staat een 200 meter verder pas stil. De jongen die het geld verzamelt en constant uit het raam hangt te bengelen terwijl hij herhaaldelijk ‘serrekunda serrekunda serrekanda” schreeuwt, schuift de deur van het busje open. De deur vliegt met een zwaai open en zonder pardon schuift de deur uit zijn rails en ligt ze op de grond. Ik kan me niet inhouden en beland in een grote lachbui. Ik vind het hilarisch. Maar rond mij is het heel stil. Niemand geeft een kik. Ik pink mijn lachtraantjes weg en een oudere man vraagt me heel serieus “Is this special for you?”. De chauffeur komt zijn compagnon een handje helpen om de deur terug op zijn plaats te steken en we zetten de tocht verder. Iedere keer als er iemand wil instappen begeeft de deur het en kan ik me niet inhouden van het lachen. De anderen beginnen stilletjes aan ook te lachen, niet om de deur maar eerder met mij. Ik merk plots dat we het laatste project van SOS voorbijrijden. Ik schreeuw om halt te houden en de chauffeur probeert het busje tot stilstand te brengen. Met veel moeite om de deur niet op de grond te laten vallen stap ik uit en begin terug te stappen richting het dorp van SOS.

LR_MG_1139

Fatou, de SOS- mama van mijn familie, vertelt me dat de tweeling waarmee ik vandaag naar school ging, ziek is. Ze vertrekken straks naar de dokter in het ziekenhuis van SOS. Ik kan meegaan naar school met de oudste zoon (13) van het samengesteld SOS gezin. De examens zijn gedaan en de school sluit binnen enkele dagen. In de school worden nu activiteiten georganiseerd zoals een wedstrijdje voetbal. Modou trekt zijn blauwe uniform aan en we vertrekken richting school. Al snel worden we vergezeld door een schoolvriendje. We stoppen even langs een plaatselijk winkeltje waar Modou een zakje pindanoten koopt waar hij onderweg samen met zijn vriendje smakelijk van snoept.

LR_MG_1149

We stappen door het kleine wegeltje richting school waar ik 2 weken geleden door slalomde om de grote plassen te ontwijken die de zomerregens hier hadden achtergelaten. De diepe putten in het wegeltje worden vandaag gevuld met brokstukken van huizen. Huizen die in Banjul met de grond zijn gelijk gemaakt om de haven uit te bereiden. Het gruis zal er nu voor zorgen dat de jongeren vlotjes de school kunnen bereiken. We stappen de schoolpoort binnen en stappen het terrein af tot helemaal achteraan. De jongens zijn volop bezig aan hun voetbalmatch. Modou stapt op een klein jongetje af en luist hem zijn voetbal tenue af. Trekt de veel te kleine T-shirt en broekje aan en sprint het voetbalveld op.

LR_MG_1285

LR_MG_1454

Terwijl hij aan het spelen is doe ik mijn toer op het terrein om enkele foto’s te maken. Ik hou al snel halt bij een groepje jonge meisjes die in het koord aan het springen zijn. Of toch proberen in het koord te springen. Ze bakken er nog niet veel van maar plezier hebben ze. Na een uurtje komt komt Modou me fier vertellen dat hij gewonnen heeft en dat hij nu naar huis wil. Ik wens hem proficiat en we keren al gauw terug richting huis. Thuis blijken alle jonge kindjes van het gezin ziek te zijn. Ze zijn allemaal richting ziekenhuis en de gene die nog thuis zijn liggen languit in bed te slapen. Ik maak enkele foto’s en maak me dan snel uit de voeten zodat de bacteriën me niet kunnen overmeesteren.

LR_MG_1753b

Written by lisa

juli 23, 2009 at 2:14 pm

Geplaatst in Uncategorized

SOS – kleine Aisha

with 3 comments

LR_MG_2041b

Written by lisa

juli 21, 2009 at 6:53 pm

Geplaatst in reisfotografie

with 2 comments

LR_MG_0962

Written by lisa

juli 18, 2009 at 6:16 pm

Geplaatst in Uncategorized

cadeautje voor mijn zus – the making of

with one comment

LR_MG_1017

De enige plaats waar geen zon is, is onder een grote mango boom. Er hangen enkele jongens rond de boom die op hun gemak een sigaretje roken. Ik sta niet ver van hen en één van de jongens roept me bij zich. Hij voelt diep in zijn zakken en haalt er een hand vol prullen uit. Hij rommelt er wat tussen en haalt er fier een munt van 50 euro cent uit. Vol verwachting vraagt hij hoeveel het muntstukje waard is en of ik het zou willen wisselen in dalasis. Het is ongeveer 18 dalasi. Ik heb enkel een briefje van 100 en wisselgeld zit er niet in. Ik beloof hem dat ik morgen zijn dalasis zal bezorgen. Daarmee kan hij dan 38 Business Royal sigaretjes kopen.

Ondertussen ben ik aan het wachten op Souleyman, een kleermaker die meehelpt in Equigambia. Hij komt me oppikken om samen naar zijn winkeltje te gaan. Vandaag ga ik foto’s maken van Souleyman die een cadeautje zal maken voor mijn zus. Terwijl ik de jongens onder de boom nog wat gezelschap houd kijk ik in het rond of ik Souleyman nergens zie. In de verte zie ik hem aankomen. Hij steekt zijn arm in de lucht, doet teken dat ik met hem moet meekomen en draait zicht om, richting de winkel. Ik probeer hem bij te houden en huppel achter hem aan.

De winkel is niet groter dan 9m². Het enige licht dat in het winkeltje binnenvalt is door de deuropening, er is nergens een raam of een lamp te bespeuren. In de rechtermuur zie ik dat er vroeger een deuropening was dat nu is toe gemetst. Er liggen overal pakjes met kleren die hersteld moeten worden en op de grond ligt een oud strijkijzer waar je kolen in moet doen. Hij begint te knippen in de stoffen en ik haal mijn fotomateriaal boven. Het werk kan beginnen. Ik doe mijn fototas van mijn rug want tijdens het fotograferen wil ik iedere cm van de piepkleine ruimte benutten. Ik probeer de ideale standpunten te zoeken voor mijn foto’s maar daarvoor moet ik constant mijn rugzak verzetten. Nergens in dit kleine winkeltje is er plaats om hem te verstoppen. Jezus, wat een gepruts!

LR_MG_0888

Er komt een jonge man in de deuropening staan – die al het licht weg neemt – en begint me nieuwsgierig uit te vragen en verplicht me bijna om ook fotos van hem te nemen. Hij is redelijk irritant en ik negeer hem. Met mijn groothoek weet hij niet dat ik toch foto’s van hem aan het maken ben. Hij blijft maar door vragen met de gebruikelijke vragen tot Souleyman hem de deur wijst. Souleyman lucht zijn hart over het gedrag van zijn mannelijke leeftijdsgenoten. En ik zelf klaag ook nog even over hoe irritant de “bumsters” met hun opdringerigheid niet zijn. Souleyman is één van de weinige jongemannen hier die zich niet opdringt. Hij is geen rokkenjager, hij maakt ze alleen maar.

Souleyman is een Senegalees die kleren ontwerpt en maakt. Daarbuiten is hij ook nog muzikant. Hij is heel erg bezig met mode. De aantal keren dat ik hem gezien heb droeg hij iedere keer een andere bril. En die draagt hij niet omdat zijn ogen slecht zijn, gewoon omdat ze mooi zijn. Voor de foto heeft hij ook een mooi grijs hemd met lange mouwen aangetrokken. Alles voor de foto. In 5 minuten tijd hebben er zich grote zweetvlekken gevormd op zijn hemd. Hij bedenkt zich en gaat naar huis om zich te verkleden.

Na een uurtje knippen en naaien merkt hij op dat hij de rits is vergeten bij equigambia. Hij kan niet meer verder doen. Hij excuseert zicht en vraagt me of ik het niet erg vind om volgende week het werk verder te zetten. Geen probleem. Ik pak mijn spullen terug in en vertrek richting huis.

Written by lisa

juli 18, 2009 at 6:12 pm

Geplaatst in reisfotografie, reisverhaal

baajfaal in beeld

with one comment

LR_MG_9549

LR_MG_0487

Written by lisa

juli 17, 2009 at 1:47 pm

Geplaatst in reisfotografie

Tagged with , , ,

baajfaal

with one comment

Ik ga de sleutel van mijn verblijf in Banjul ophalen bij mijn overbuur. Een winkeltje recht over het appartement dat vroeger fel blauw was. De gevel heb ik toen gebruikt bij één van mijn favoriete foto’s van mijn vorige reis, waar een meisje voorbij wandelt met een paraplu en een broodje akara in de hand. Ik sta voor het winkeltje en staar naar een rode muur met gestroomlijnde witte letters “coca cola”. De nieuwe uitbater werpt me mijn sleutels in mijn hand en ik sleur al mijn bagage de trap op. Draai de sleutel om, stamp een paar keer tegen de deur, die daarna open zwiert. Alles is er leeg, met uitzondering van een tafel, 2 zetels en in de slaapkamer een bed. Het wordt donker dus ik druk op het knopje voor het licht. Niets. Hier sta ik dan, in een verlaten appartement zonder elektriciteit. Home sweet home…

Veel tijd om te piekeren over hoe ik mijn foto’s zal back-uppen zonder elektriciteit heb ik niet. Ik word verwacht op een gebed van de Baajfaal. Een aanhangsel van de islam. Hoe het geloof precies in elkaar zit moet ik nog eens goed uitpluizen maar in alle geval is het niet zo strikt als de pure islam. 5 keer bidden per dag zit er voor hen niet in. Normaal bidden ze op donderdagavond. Maar sinds een tijdje ook op woensdagavond. Vandaag zal ik bij 1 van hun gebeden aanwezig zijn. 2 jaar geleden was ik ook hun gast en heb ik mijn ogen uitgekeken, veel gefotografeerd om vast te stellen dat er geen enkele foto van gelukt was. Vanavond mijn herkansing.

22.00. ik stap de compound binnen en kijk om me heen. Buiten enkele djembés die op de grond in het zand liggen is er nog niets dat er op wijst dat hier straks gebeden zal worden. Ik werd om 21.30 verwacht maar zoals ik ondertussen al weet moet je hier nergens op tijd aankomen tenzij je graag met je vingers draait. Na enkele mislukte pogingen om een versterker aan te sluiten die verbonden is met een grote luidspreker waaruit gezangen van de baajfaal horen te komen, besluiten de jongens het op te geven en enkel met eigen klankkasten te werken.
23.00. het volk begint stilletjes aan toe te komen. Er is nu ongeveer 10 man en een paardenkop. Genoeg om het spektakel te laten beginnen.

Alsof ze op hun paard klauteren zwieren enkele jongens hun benen over de djembés en vliegen er direct in. Het trommelgeklop vormt niet echt het mooiste deuntje maar voor hen ideaal om hiermee 2 uur zonder ophouden door te doen. Naast de djembé spelers staat een groepje de gebeden te zingen. 1 van hen neemt de leiding en zingt enkele zinnetjes voor waarna de anderen het geklaag najammeren. Meer dan “aiaiaiai” en “Baajfaal” kan ik er niet uit op maken. Het is nu een half uurtje later en ondertussen is de bende met een 20 tal. Allen zingen ze luidkeels de gebeden mee en ondertussen hebben ze een kring rond de djembespelers gevormd. Met een slenterpasje stappen ze tegen de richting van de klok in. Zo blijven ze gaan, de hele tijd lang. Djembe spelend, jammerend en slenterend. 2 uur aan een stuk. Ze geraken er – mede door hulp van genotsmiddelen – door in een trance. En sommigen geloven dat ze dan onsterfelijk worden en beginnen soms levensgevaarlijke trucs uit te halen waar ze zonder enig schrammetje vanaf komen.

Written by lisa

juli 17, 2009 at 12:00 pm

Geplaatst in reisverhaal

Tagged with , , ,